Postawy człowieka. Analiza człowieka w procesie działania.

postawy_człowieka

Człowiek składa się z trzech stref: Ciała, Umysłu i Ducha. Razem te trzy sfery tworzą człowieka jakim jesteś.
Zgodzisz się również ze mną, że jesteś otoczony trójwymiarową przestrzenią, która dzięki temu, że jest trówymiarowa umożliwia ci działanie. Hm.. Normalne – powiesz. Niby oczywista oczywistość, ale czy ty robisz coś konkretnego w tej przestrzeni, coś wartościowego z czego mógłbyś być dumny?
Dobrze, skupmy się na temacie.
Abyś mógł coś zrobić musisz wiedzieć, co chcesz zrobić. Kolejny banał, nad którym warto się pochylić.
Załóżmy jednak, że jesteś osobą kreatywną pełną energii i niekończących się pomysłów płynących ze źródła tego KIM JESTEŚ.
Musisz dokonać aktu kreacji tzw potencjalnych struktur czynnościowych, a następnie wybrać jeden z nich, który będziesz chciał zrealizować. Spójrz na poniższy rysunek.

postawy człowieka - postawa nad
postawy człowieka – postawa nad

Postać człowieka podczas tego procesu jest całkowicie oderwana od rzeczywistości – PUNKT rzeczywistości oznaczony czarną kropką u zbiegu dwóch linii wyznaczających pole rzeczywistości nie styka się z człowiekiem. JEST TO POSTAWA „NAD”. W tej postawie dokonujesz aktu tworzenia potencjalnych działań, które w przeszłości chciałbyś podjąć – PATRZ STREFA ZRZUTU. Każda z możliwości posiada dwie możliwe opcje:
– tak, zrobię to;
– nie, nie zrobię tego.
Pomijam tutaj kryteria, którymi się posługujesz się przy wyborze czynności, którą wykonasz. Jest to temat na osobny wpis.

Zatem, z jakiś powodów odrzucasz większość pomysłów, które ci się w głowie urodziły i jeśli aktualnie nie znajdujesz się w depresji podejmujesz decyzję o jego realizacji. Ta decyzja uruchamia twoje działanie w przestrzeni a więc pewien ciąg przyczynowo – skutkowy, którego najważniejszym „skutkiem ubocznym” jest uruchomienie twojej linii, ścieżki budowania siebie, uruchomienie twojego rzeczywistego czasu, jako że czas człowieka mierzy się liczbą dokonanych zmian w obiektywnym czasie.

Nie zrażaj się, jeśli tego nie rozumiesz. Doczytaj artykuł do końca a na pewno doznasz olśnienia.
Zwróć uwagę, że linia oznaczająca rzeczywisty czas człowieka, czyli ścieżkę budowania siebie nie jest połączona z linią oznaczającą czas biologiczny. WYMOWNE w TREŚCI, nieprawdaż? Można mieć np. 50 lat i nic z tego nie wynika. Może się okazać, że pod wpływem różnych czynników rozwój takiego człowieka zatrzymał się na pewnym etapie jego życia, coś zablokowało proces wzrostu. Wiek biologiczny nie jest w żaden sposób związany z twoim czasem rzeczywistym. Jeśli myślisz, że jak będziesz miał lat tyle i tyle, to stanie się to i to, to właśnie teraz pozbawię cię złudzeń, NIE STANIE SIĘ DOPÓKI TY COŚ Z TYM NIE ZROBISZ, DOPÓKI NIE PODEJMIESZ JAKIEŚ AKCJI.

Przejdźmy dalej.( rys. postawa „do”)  – POSTAWA „DO”

postawy człowieka - postawa "do"
postawy człowieka – postawa „do”

Z wielu różnych opcji wybrałeś jedną. Zbudowałeś w swojej głowie hipotetyczny obraz rzeczywistości. Wiesz już jak ma wyglądać efekt wykonania celu, który sobie wyznaczyłeś. Tworzysz plan działania ( punkty 1 do 5). Zwróć uwagę, że znajdują się one zarówno w „strefie zrzutu” jak i w „polu rzeczywistości”. Odpowiadają one czynnościom, których wykonanie doprowadzi cię do wyznaczonego celu. Wyznaczona zostaje tym samym ścieżka w przestrzeni. Wystarczy, że nią podążysz osiągając po kolei punkty, które sobie wyznaczyłeś, a poczujesz się zwycięzcą.
BARDZO WAŻNA KWESTIA – spójrz na linię oznaczoną jako „rzeczywisty czas człowieka”. Zostały na niej oznaczone punkty od 1 do 5, dokładnie w takich samych podziałach, jak ma to miejsce na linii przerywanej w polu rzeczywistości. To nie jest przypadek. Ma to swój sens o którym przeczytasz nieco później.
Za „boksem” oznaczającym cel a „strefą zrzutu” znajdują się dwa prostokąty.
Prostokąt oznaczony symbolem „1” nosi nazwę „IDEALISTYCZNY SUBIEKTYWNY OBRAZ RZECZYWISTOŚCI”. Nasycony on jest energią pochodzącą z obrazu finalnego, który przedstawia skutki osiągnięcia przez ciebie celu ( lewa strzałka od obrazu do prostokąta), jak również całokształtem potencjalnie wykonanych działań, które wzmacniane są dodatkowo poprzez PRZETWORNIK MOTYWACYJNY. Czym jest ów przetwornik?

To twoje odpowiedzi na pytania, na które powinieneś sobie odpowiedzieć, zanim wejdziesz w przestrzeń i przystąpisz do działania.

Są one następujące: co da innym i tobie osiągnięcie przez ciebie celu, JAKIM BĘDĘ CZŁOWIEKIEM JEŚLI OSIĄGNĘ CEL, KIM SIĘ STANĘ, JEŚLI OSIĄGNĘ SWÓJ CEL.
Spójrz raz jeszcze na rysunek.
Zieloną linią zaznaczona jest ścieżk, która prowadzi od człowieka do „boxu” z idealistycznym obrazem rzeczywistości. Zwróć też uwagę na to, że człowiek nie ma z nią kontaktu. To jest znamienne dla postawy „do”. Nie można żyć marzeniami i jednocześnie je spełniać. To jest nie wykonalne. Wchodząc w przestrzeń skupiasz się na rzeczywistości, na zadaniach, które masz wykonać. Rozpoczynając zadanie nie widzisz już całego planu, obrazu całości, jesteś tylko ty, rzeczywistość i dana czynność do wykonania.

„Przyklejasz się” do rzeczywistości i zaczynasz na nią oddziaływać. Używasz swojej energii, aby przekształcić to, co miałeś w głowie w rzeczywistość. Wchodzisz w pole bitwy. Jeśli chcesz zrealizować swój plan będziesz musiał stoczyć wojnę z rzeczywistością. Dlatego rzeczywistość opisałem jako „strefę oporu”. Ona wcale nie chce, abyś cokolwiek w niej zmieniał, ponieważ jej naturalnym stanem jest ENTROPIA”, CZYLI BEZWŁAD, NIC, CHAOS”. RZECZYWISTOŚĆ DĄŻY DO ENTROPII. Życie samo w sobie jest jej zaprzeczeniem.

Pomyśl przez chwilę: jak wielkiej energii trzeba było użyć, aby mogło powstać życie, aby złamać opór rzeczywistości, aby z czegoś totanie nieuporządkowanego stworzyć coś, co przybierze uporządkowaną formę, bedzie żyć swoim życiem nie zważając na nieprzychylne życiu otoczenie?
Zaczynasz działać. Swoją enegrią ( wiedzą i umiejętnościami) starasz się ze wszystkich sił dojść do pierwszego punktu ze swojego planu.( zakratkowane pole).

Co niezmiernie istotne: twoje aktualne doświadczenie rzeczywistości tworzy wraz z” rzeczywistym czasem człowieka” twój SUBIEKTYWNY OBRAZ RZECZYWISTOŚCI ( prostokąt oznaczony cyfrą 2), które nieustannie karmi twój umysł.

Zróbmy kolejny krok do przodu. ( rys. „do” – opór rzeczywistości). – OPÓR RZECZYWISTOŚCI

postawa "do" - opór rzeczywistości
postawa „do” – opór rzeczywistości

Nasza postać uzbrojona w znaną tylko sobie motywację ruszyła w przestrzeń, by urzeczywistnić swój plan. Bez większego wysiłku” dochodzi” do punktu trzeciego. Uradowana rusza ku czwartemu a tu…”zonk”. A było tak pięknie. Jego plan jednak nie był idealny. Coś poszło nie tak. Nasza postać przestała poruszać się w kierunku celu. Zaczęła się od niego oddalać. Zaczynają się pojawiać pierwsze frustracje, zniechęcenie, apatia. Stwierdzenia typu: „to nie dla mnie” ja się do tego nie nadaję, czas się wycofać, nie dam rady, to bez sensu, znajdę sobie coś innego, jestem do niczego, są na początku dziennym. Im bardziej dana jednostka się dołuje, tym bardziej oddala się od punktu. Dlaczego? Ponieważ przestała działać.

Spójrz na rysunek. „LUDZIK” znajduje się poniżej linii wyznaczonego celu, gdzieś pomiędzy punktem 3 a 4. Nasz umowny, rzeczony wcześniej, opór rzeczywistości spowodował „zejście z kursu”. To oczywiście ma swoje konsekwencje.

Energia, którą ów człowiek atakuje rzeczywistość nie jest już taka wielka, czysta i wspaniała jak była wcześniej. Jest przepełniona: zniechęceniem, frustracją, apatią i depresją.( zakreskowane pole po prawej stronie ludzika). Taką energią nie da się pokonać rzeczywistości. Zwracam ci uwagę na jeszcze jedną rzecz. Nasz człowieczek stracił z pola widzenia swój cel.
Myślisz, że jest sposób na to, żeby się podniósł?
Napisałem ci parę linijek tekstu wcześniej, że jego obecne doświadczenia rzeczywistości zasilają jego subiektywny obraz rzeczywistości, obraz zaś zasila umysł. Tworzy się pętla. W tej sytuacji człowiek padł ofiarą tejże pętli. Myśli już tylko o tym, aby się wycofać, czyli przyjąć postawę „od”. Wydaje mu się, że ucieczka jest dla niego najbardziej racjonalnym rozwiązaniem. Pragnie się czymś wzmocnić, pobudzić do działania, sięgnął do doświadczeń wynikających z już osiągniętych punktów ( 1, 2 i 3 ). Jednak bez rezultatu. DLACZEGO? Bo osiągnięcie tamtych punktów przyszło mu zbyt łatwo. Podczas procesu ich osiągania nie miał okazji zbudować siebie.

Spójrz na linię „rzeczywisty czas człowieka”. Wysokość zakreskowanego pola odpowiada doświadczeniu zdobytemu podczas pokonywania oporu rzeczywistości. Ponieważ opór był niewielki, jego cechy, które mogłyby go wspomóc w walce są niewystarczająco rozwinięte. Brak mu cech, nie zbudował siebie w poprzednich doświadczeniach życiowych, bo być może cały czas uciekał.

Człowiek, który ciągle ucieka może, co jedynie, wyspecjalizować się w ucieczce. Nie wykształci np. odwagi, wiary, siły, mocy, empatii itp…, ponieważ kształtowanie takich cech wymaga przejście przez przeszkodę, którą postawiło przed nim życie.
Co w takim razie może zrobić człowiek? Moim zdaniem, powinien przejść z postawy „do” do postawy „nad”, czyli oderwać się od rzeczywistości i zasilić swój umysł i ciało tym, co znajduje się w „IDEALISTYCZNYM SUBIEKTYWNYM OBRAZIE RZECZYWISTOŚCI”.

TERAZ CHYBA ZACZYNASZ ROZUMIEĆ DLACZEGO TAK WAŻNE BYŁY ODPOWIEDZI BĘDĄCE WZMACNIACZEM DLA TWOJEGO CELU. Od jakości odpowiedzi na te pytania, od siły obrazu, który stworzył sobie nasz „ludzik” zależeć będzie czy znajdzie w sobie siłę, by wyruszyć na szlak.
Co jest jeszcze istotnego na tym rysunku?
Zakreskowane pole osi celu punktów 1,2,3, które łączy się z człowieczkiem. To połączenie jest właśnie niezmiernie istotne. Są osoby, nawet mam takie w swoim otoczeniu, które przywykły do pocieszania w stylu: ej.. dajże spokój, to już przeszłość, to było, to nie ma wpływu na to, co jest teraz i co będzie w przyszłości. APEL do wszystkich, którzy myślą w podobny sposób: jesteście w błędzie.

NIE MOŻNA ODDZIELIĆ SIĘ MUREM OD PRZESZŁOŚCI. WSZELKIE DECYZJE, KTÓRE PODEJMUJEMY SĄ OPARTE O NASZE AKTUALNE EMOCJE, ODCZUCIA I UCZUCIA PŁYNĄCE Z TEJŻE SYTUACJI I JEDNOCZEŚNIE ZE WSZYSTKICH PODOBNYCH DOŚWIADCZEŃ Z CAŁEGO NASZEGO DOTYCHCZASOWEGO ŻYCIA.
Wniosek wyciągnij sobie sam.
W naszym rozpatrywanym przypadku „teraźniejszość” ludzika – jego stan umysłowy i emocjonalny jest zasilany i wspomagany jego własną pamięcią emocjonalną pochodzącą z jego przeszłości, co nie jest bez wpływu na jego doznania i sam proces podejmowania decyzji.

Jeśli masz jeszcze siłę zrób ze mną ostatni krok. Zatrzymaj swój wzrok na ostatnim rysunku, który przedstawia przezwyciężenie oporu rzeczywistości.

Przezwyciężenie oporu rzeczywistości.

postawa "do" przezwyciężenie oporu rzeczywistości.
postawa „do” przezwyciężenie oporu rzeczywistości.

Nasz ludzik miał doła, był bliski rezygnacji. Co stałoby się, gdyby zrezygnował?
Po pierwsze: jego czas rzeczywisty zatrzymałby się w miejscu.
Po drugie: zdobyte przez niego doświadczenia ( cechy) nie miałyby większego wpływu na jego przyszłe życie.
Po trzecie: jego pamięć emocjonalna zostałaby zasilona energią porażki, co na pewno miałoby swoje konotacje w przyszłości.
Po czwarte: jego obraz samego siebie uległby „zaczernieniu”. Sam o sobie na pewno nie myślałby w samych superlatywach
Po piąte: jego negatywny obraz siebie będzie promieniował na zewnątrz, co pozostanie rzeczą niebagatelną podczas prób kontaktu z otoczeniem.

Co zrobiła nasza postać? Nie wykluczone, że przeczytała ten post i postanowiła, że jeszcze powalczy. Przyjęła postawę „nad”. Ponieważ, jej odpowiedzi na zadane wcześniej pytania miały dla niej ogromną wartość i cel sam w sobie był godny tego, aby go zrealizować, dawał coś nie tylko jej, ale i otoczeniu, coś pozytywnego, jakąś pozytywną wartość wnosił do życia innych osób, podłączając się do ”IDEALISTYCZNEGO, SUBIEKTYWNEGO OBRAZU RZECZYWISTOŚCI” „Ludzik” dostał zastrzyk energii, który zastąpił w polu bezpośredniego oddziaływania na rzeczywistość „apatię, zniechęcenie, beznadziejność. Po wielkich bólach, ale i z radością na twarzy dotarł do punktu czwartego.
I właśnie podczas tej krótkiej podróży, którą odbyła nasza postać ( z dołu do punktu 4) stało się coś wielkiego. Zerknij na rysunek. Zwróć uwagę na linię oznaczająca „czas rzeczywisty”. Przezwyciężony opór rzeczywistości dał efekt w postaci wykształcenia w człowieku: wiary, odwagi, nadziei, siły, ofiarności, wytrwałości itp.

I to jest sedno wyznaczania celów.

Cel sam w sobie nie ma znaczenia. Nie jest istotne to, co masz, co osiągasz, ale to, kim się staniesz, kiedy to osiągniesz. LICZY SIĘ DROGA, KTÓRĄ PRZEJDZIESZ, BO TO ONA cię zbuduje i ukształtuje o ile podejmiesz wyzwanie, o ile podejmiesz rękawicę rzuconą ci przez życie. O ile nie ulękniesz się samego siebie.

BO TAK NAPRAWDĘ WALKĘ TOCZYSZ SAM ZE SOBĄ, ZE SWOIMI LĘKAMI: ŚWIADOMYMI LUB NIEŚWIADOMYMI, ZE SWOIMI UROJONYMI PODGĄDAMI NA TEMAT TEGO, CO JEST MOŻLIWE, A CO NIE; NA TEMAT TEGO, JAKIM JESTEŚ CZŁOWIEKIEM.
Nasz „ludzik wyszedł zwycięsko z batalii o siebie. To nie jest wojna o cel. Tak, toczysz wojnę o siebie. O to kim będziesz, kiedy stąd odejdziesz, jak zostaniesz zapamiętany, co po sobie pozostawisz, jakie wartości przekażesz i komu, w jaki sposób wspomożesz swoje otaczające cię społeczeństwo w rozwoju, jaką cegiełkę dołożysz do ewolucji, która nieustannie trwa. Zaaplikujesz przyszłym pokoleniom odwagę, czy tchórzostwo, pokażesz innym jak się zdobywa świat, czy pokażesz innym jak to jest być zdobywanym?

„Ludzik jest na dobrej drodze by osiągnąć swój cel. Przed nim tylko jeden punkt. Na pewno z takim doświadczeniem będzie mu teraz łatwiej. Wiesz już, że ono zasila jego teraźniejszą energię. A jak jest z tobą? Osiągnąłeś już swój piąty punkt????

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *